Vulmix, Savoie, Frankrijk

[reisverslag] [skifoto's]

Karakter van de reis

Skiën buiten de piste in de Tarentaise, Savoie, Frankrijk (skistations Tignes, Val d'Isère, Les Arcs, La Plagne, La Rosière, Sainte Foy) met 13 personen o.l.v. 2 berggidsen Edward Bekker en Steve Jones, vanuit één vaste standplaats, Gîte de Vulmix.

de gîte

De Gîte de Vulmix is een herberg/pension. De eigenaar Didier woont er met zijn vrouw en kinderen. Hijzelf komt uit de Bourgogne en zijn vrouw is Australische. Ze hebben begin jaren 90 een oude boerderij in Vulmix gekocht en er 6 jaar hard aan gewerkt om het om te vormen tot een gîte. Het is erg mooi binnen, beneden in de eet- en zitruimte is het misschien wat ongezellig, maar de slaapkamers zijn prima: 2, 3 en 4 -persoonskamers. De gezelligheid en warmte komen van Didier zelf. Een uitermate hartelijke man, zeer opgewekt, vrolijk en behulpzaam. Hij is niet te beroerd om eens iets extra's te doen, zoals ons wegbrengen naar de skipistes van Les Arcs, die toch enkele kilometers af liggen van Vulmix.

Bij het franse ontbijt is er stokbrood met div. soorten beleg. Het avondeten is uitgebreid en bestaat uit 4 gangen. Deze worden bereid door een aparte kok (toen wij er waren was dat Marco) en waren altijd van goede kwaliteit. Wijn, koffie en thee zijn inbegrepen. De prijs voor halfpension bedraagt rond € 45,00.

Er is een open haard met een zitje, waar 's-avonds voor en na het eten wat gelezen en gekletst kan worden. In het gehuchtje is nog een restaurant met een piepklein winkeltje, en achterin het dorp bevinden zich huizen van militairen die zijn gestationeerd in Bourg St.Maurice. Toen wij er waren lag er gemiddeld meer dan een meter sneeuw, wat niet heel gebruikelijk is.

De gîte is het hele jaar open, ook voor de zomer een aanrader om eens langs te gaan.

Zaterdag 6 februari om 5.00 uur opgehaald door Chris Vreeke. Met zijn auto gaan wij tweeën richting Frankrijk. We vertrekken vroeg, omdat Chris even bij een fabrikant van deltavliegers in Trier langs wil gaan om daar een nieuwe delta te bestellen. Nadat we in de Ardennen sneeuwval hadden op de snelweg (vertraging van een uur) toch nog tijd vrijgemaakt om in Trier rustig rond te kijken in de werkplaats. Daarna in de dikke regen doorgereden naar Vulmix, waar we om 19.00 uur aankomen. Vulmix ligt op 1020m hoogte, iets boven Bourg St.Maurice. Het sneeuwt behoorlijk, dus moeten we het laatste stuk met sneeuwkettingen richting de gîte.

Daar ontmoeten we 10 andere reisgenoten, die samen met ons de komende week zullen gaan skiën: Els, Jan, Ronald, Ron, Piet, Pieter, Liesbeth, Carla, Wim, Hanny. Zondag heeft Hans zich als laatste gevoegd bij de groep, samen met de gids Steve Jones. De andere berggids, Edward Bekker, zou ook zondag komen, met huurski's en ander materiaal, maar hij kon zijn dorp niet uit vanwege overvloedige sneeuwval die zaterdag en zondag. Pas in de loop van maandag was de weg vanuit zijn dorpje Argentière vrijgegeven.

Zondag hebben we een dagpas van Les Arcs gekocht, en zijn we met de hele groep van 12 gaan skiën. Omdat er toen nog geen berggids bij was heeft Jan "spontaan" de leiding op zich genomen. Het weer was vrij slecht en veel pistes waren dan ook gesloten. Tijdens de lunch in een voortreffelijk restaurantje neergestreken.

Maandag onder leiding van Steve opnieuw in Les Arcs geskied, wederom met slecht weer. In de loop van de middag rond half 3 Edward ontmoet, samen met Tom, een Canadese jongen, tijdens onze lunch. Die avond begint het erg hard te sneeuwen.

Dinsdag sneeuwt het de hele dag, hele dikke vlokken. Het is niet erg koud, maar de sneeuw valt wel tot in de dalen. Nagenoeg alle liften zijn gesloten en wij kunnen gelukkig in Les Arcs gebruik maken van de funiculaire (bergtreintje), die wel de hele dag gaat. Wij zijn die dag nagenoeg de enige skiërs. Niemand is op de piste te vinden, iedereen blijft blijkbaar binnen. Wij hebben gelukkig twee berggidsen bij ons, dus gaan we gewoon overal vanaf. Om te lunchen skiën we naar Bourg St.Maurice waar we (alweer half 3) een heerlijke steak-frites genieten. Het is dan al laat en het weer blijft bar slecht, dus gaan we met ieders instemming maar terug naar de gîte. Iedereen gaat drijfnat de busjes in, behalve Chris en ik. Wij doen stoer en gaan lopen naar onze accommodatie.

Tot nu toe hebben we elke dag de auto's uit moeten graven, er lag zoveel sneeuw op. En vooral vandaag: er is bijna een meter gevallen sinds vanochtend, dus wederom met zijn allen aan de slag met schop en bezem. We weten haast niet waar we de sneeuw moeten laten die van de auto's komt. 's-Avonds krijgt Edward bericht dat vlakbij zijn huis een grote lawine naar beneden is gekomen. Diverse chalets zijn verwoest en 2 vrienden van hem zijn omgekomen. Hij kan niet terug om te helpen, want Chamonix is volstrekt onbereikbaar: helemaal afgesloten, ingesneeuwd, ook de spoorlijn is beschadigd. Heel triest voor hem en ook voor zijn vrouw Sylvia, die heel bekend is in die omgeving en ook afgesloten zit nu.

Woensdag is het weer behoorlijk opgeknapt en gaan we naar La Rosière. Daar is een beperkt aantal liften open, maar we kunnen toch volop plekken vinden om buiten de piste te skiën. Ik heb inmiddels zgn. fat-ski's gehuurd, en daar gaat het off-piste skiën een stuk makkelijker mee dan met traditionele ski's. De groep splitst zich nu in tweeën, zodat we lekker veel baantjes kunnen trekken, veel tussen de bomen.

Donderdag zitten we in het gebiedje van Ste.Foy en Tarentaise, waar ik misschien wel op de mooiste sneeuw ski die ik ooit heb meegemaakt. Omdat we weer veel tussen de bomen skiën, wordt het zgn. "buddy"-systeem gehanteerd. Je skiet dan altijd met 2 personen, die op elkaar letten, zodat je bij een val e.d. elkaar kunt helpen en je niet teveel achter kunt raken of kunt verdwalen. Ik ski met Tom samen, Chris met Edward. Een enkele keer moet je inderdaad de helpende hand toereiken, als iemand is gevallen en vast zit in de diepe, diepe sneeuw. Ik heb regelmatig met Jan aan de stok, o.a. over geld pinnen uit de automaat, en over het feit dat ik zijn vrouw Els hielp.

We hebben droge poedersneeuw van een uitmuntende kwaliteit en het skiën gaat dan ook als vanzelf. Je zweeft er soms gewoon over. Iedereen skiet als nooit tevoren. Volgens de kenners lijkt het veel op de omstandigheden die je vaak in Canada aantreft. We kiezen ervoor om eind van de middag helemaal naar het dal te skiën, dat betekent lager dan het eigenlijke skistation waar de busjes ook staan. De afdaling is erg leuk en we komen tegen 6 uur 's-avonds aan in het dal. Als Edward en Steve de busjes gaan halen belandt Steve met zijn 4WD-Mitsubishi in de berm en staat muurvast schuin in de sneeuw. Met vereende krachten proberen we de auto uit de kant te trekken, maar het lukt ons niet. We geven de moed op en gaan naar de gîte, waar we pas tegen 10 uur aan het diner zitten.

Vrijdag gaat Edward naar huis, om de begrafenis van zijn vrienden bij te wonen. Wij skiën die dag met Steve en Didier in Les Arcs. Tom gaat op zoek naar de ski's van Hanny, die per ongeluk in Ste.Foy zijn achtergebleven. We maken een schitterende lange afdaling naar Nancroix, en later voegt Tom zich bij onze groep. Steve's busje is losgetrokken en verder helemaal in orde, maar de ski's van Hanny zijn niet teruggevonden.

Het is berekoud (min 22 op 2000m), dus de sneeuw blijft perfect. Door de omstandigheden is er in de Alpen een uitermate hoog lawinegevaar en ook vandaag vallen er dichtbij ons helaas doden te betreuren als gevolg van het skiën buiten de piste.

's-Avonds na het diner nemen we al deels afscheid van elkaar, omdat een aantal van de groep 's-morgens heel vroeg uit Vulmix vertrekt naar Nederland.

Chris en ik gaan zaterdag nog de hele dag skiën. Behalve de strenge vorst zijn de omstandigheden ideaal: zon, perfecte sneeuw, weinig wind. Om 15.00 uur rijden we naar NL en met veel vertraging (o.a. 2 uur stilgestaan op de weg richting Nancy) komen we 4 resp. 5 uur 's-nachts weer thuis.