terug naar het eerste blad van de Vogezen-reis

Dag 4: Gruckert-Châtenois-Wick-Haut Koenigsbourg-Col du Schaentzel

1150m stijgen, 1150m dalen

Na de rotzooi opgeruimd te hebben, nog afgewassen in de gîte, even naar een echte wc en dan ...... wandelen. Ja, je raadt het nooit, we wandelen weer eens. En, we lopen fout. Op een kruispunt van wandelpaden lopen we 100m te ver en nemen de verkeerde route. Geeft niet, want we zijn erg snel. Dus een beetje omlopen is niet zo erg. Gelukkig weten we niet wat ons te wachten staat. Vandaag zouden we nl. 9½ uur netto looptijd afleggen. Was niet echt de planning, maar we konden maar geen goed plekje vinden. Dus sjouwen we op het laatst met wederom 8 liter water richting geschikt kampplekje. 'S-Morgens is het veel stijgen en dalen en we komen de 4 Belgen tegen die we ook bij de vorige slaapplaats hadden ontmoet. Zij sliepen in de gîte, wij buiten. Het zijn heel leuke mensen, Franstalig, maar niet slim, want ze lopen niet precies op de tijden als wij lopen. Wij hebben immers alle geluk van de wereld (tot nu toe): zodra we een stap zetten houdt het op met regenen. En zodra we ergens aankomen om te kamperen regent het of gaat het regenen. En ik kan je verzekeren, het regent hard hier!

Vandaag dus , werd een zeer zware dag. Erg lang (van 9 uur 's-ochtends tot half acht 's-avonds) gelopen en veel klimmen en dalen. Ik was ook erg moe eind van de dag en op een gegeven ogenblik had ik het gehad. We pauzeerden, wisselden van rugzak, ik at wat druivensuiker en prompt was er weer wat energie. Maar .... er kwam geen geschikt slaapplekje voor ons. Dus doorlopen maar weer. Desondanks hadden we geen discussies/ruzietjes, toen het zo zwaar was.

Uiteindelijk treffen we een abri (blokhuisje) aan waar we besloten kamp te houden. Er stond al een kampeerbus, dus wij er vlak bij. Meteen eten, brood nu nadat we tussendemiddag pasta hadden gegeten. En regen diende zich alweer aan. We konden verder schuilen in de abri en zetten de tent op, eigenlijk vrij dicht bij de weg. We zijn gelukkig door niemand meer gezien.

Dag 5: Schaentzel-Ribeauvillé

200m stijgen, 500m dalen

We doen heel rustig aan en starten rond 11 uur met wandelen. Poepen doen we weer in de natuur en het water, 8 liter, gaat weer helemaal op. Vandaag wordt het een makkie. Slechts 2 uur naar Ribeauvillé, waar we (voor het eerst) een camping opzoeken. Vandaag ook de dag van de eclips. Vrij snel voelen we de temperatuur dalen en rond 12 uur gaan we lekker in het bos zitten om van de zonsverduistering te genieten. Het is een aparte gewaarwording met heel mooi licht. Niet zo heel spectaculair, maar waar wij zitten is de eclips niet 100%. Met ons ene brilletje kunnen we toch van dit schouwspel genieten (net als van de koffie trouwens).

Niet veel later vinden we in een oude burcht/kasteel een prima lunchplekje en we komen tegen 3 uur aan in Ribeauvillé, waar we de was doen en onze blaren verzorgen.

Op dit moment terwijl ik dit schrijf moet ik van mijzelf zeggen dat ik stink. Het is alweer 2 dagen geleden dat ik mijzelf behoorlijk heb kunnen wassen. Maar ja, dat is het leven van een wandelaar die met rugzak wandelt. We zijn vanmiddag aangekomen op een camping die aan de rand van Ribeauvillé ligt. We zullen hier 2 nachten blijven. Morgen lekker even een rustdag. Jim is door een teek gebeten en we hebben hem er met een pincet uitgehaald. We hopen maar dat we dat goed hebben gedaan. Nou ik het toch heb over medische ingrepen, we hebben vanmiddag onze blaren behandeld. Bij mij was vooral mijn kleine teentje aan mijn rechtervoet de klos.

Vanmiddag rond half 12 heb ik getuige moge zijn voor 99,5% van de zonsverduistering. Jim had een eclipsbrilletje die we steeds hebben afgewisseld om te kijken. Ik vond het leuk om de zonsverduistering mee te maken. Het werd eventjes schemerig. We hebben hier nog een paar foto's van gemaakt.

Vandaag hebben we hooguit 2½ uur gewandeld. We lagen 3 uren voor op ons schema, dus konden we het vandaag rustig aan doen. Gelukkig maar want gisteren was het echt een zware dag. We hebben zeker 7 uur gelopen en volgens het boekje 9.10 uur (wij lopen sneller dan de tijden die het boekje aangeeft). Gisteren was het lopen dus echt zwaar. Het was al een zware dag die we zouden lopen, maar op het laatst moesten we weer water meenemen voor de avond, maar het vinden van onze slaapplaats wilde niet vlotten. Zodoende liepen we meer dan een uur met die 4 extra liter water te zeulen.

Dag 6: rustdag Ribeauvillé

800m stijgen, 800m dalen

We nemen lekker een rustdag vandaag. Na 4 dagen bikkelen eindelijk rust. Maar wat is rust; vandaag toch weer effe 5 uur lopen, hoor, 800m omhoog en 800m omlaag. We wilden nl. het dorpje Riquewihr bezoeken. Een supertoeristisch plaatsje, maar niet ten onrechte. Het is het mooiste plaatsje dat we tot nu toe hebben gezien. Werkelijk schitterende oude huisjes, alles perfect gerestaureerd en dus drommen mensen. Al met al niet ongezellig voor een dagje, maar niet helemaal waar wij voor komen.

Vandaag besluit ik eerst op slippers te proberen. En het lukt aardig, soms is het hard aan de onderkant van je voet, maar ik loop wel veel makkelijker. We hebben trouwens slechts een "halve" rugzak bij ons, dus het gaat allemaal wat eenvoudiger.

Uiteindelijk halen we bij terugkomst in Ribeauvillé heel wat boodschappen, waaronder pleisters, en gaan eens een keer vroeg eten. We eten trouwens erg gezond, voortdurend veel fruit en veel gevarieerde groente.

Trouwens, even tussendoor, onze contacten met de Fransen zijn uitermate plezierig. De mensen zijn écht heel vriendelijk en vaak ook wel geïnteresseerd naar ons. Nee, de Fransen, het zijn toffe lui.

Ja ja, zoals je ziet ben ik nog steeds in dit boekje aan het schrijven, ondanks alle vermoeienissen. Vandaag dus onze rustdag, hoewel rustdag?! Ik had een route uitgestippeld naar Riquewihr en Jim weer terug en dat duurde bij elkaar toch weer 5 uur lopen. We hadden wel maar 1 rugzak bij ons die niet helemaal vol beladen was. Dus de heenreis ik zonder rugzak en de terugreis Jim zonder. Riquewihr is een erg mooi stadje met veel vakwerkhuisjes en veel bloemen. Het is er haast sprookjesachtig. Het lijkt allemaal te kloppen, de huizen, de natuur. Wel jammer dat het er zo toeristisch is. Er zijn/lopen veel mensen en er rijdt zelfs een boemeltreintje.

Dag 7: Koenigsstuhl-Aubure-Bagenelles

1400m stijgen, 750m dalen

Tot nu toe geen enge dingen gebeurd die te maken hebben met vrijdag de 13e. Integendeel het gaat voorspoedig.

We lopen vandaag van Ribeauvillé via Aubure naar de Col de Bagenelles (wat een hoop namen hè). We lopen van 9.00 uur tot 16.30 uur, in de ochtend overheerst vooral de stilte. We zien niemand en passeren ook geen autoweg. Heel relaxed. Het landschap is eerst nog hetzelfde, allemaal bos, maar gaandeweg verandert de vegetatie, vooral omdat we hoger komen (1000-1200m). Al met al hebben we zo'n 1150m geklommen (exclusief de avondwandeling!).

Wat ons dwarszit is het gastankje, dat bijna leeg is. We kunnen maar steeds geen geschikt tankje kopen onderweg. Heel lastig, want dan komt ons avondeten danig in de war. Uiteindelijk komen we rond half 5 bij een "refuge", waar ik heel voorzichtig vraag of we van de keuken gebruik kunnen maken. Het blijkt geen enkel probleem, alleen € 1,30 voor de onkosten. Heel sympathiek, zoals alles hier in Frankrijk. 'S-middags zijn we wat meer wandelaars tegengekomen. Een zestal ook met rugzakken en veel Franse dagjesmensen. Verder ontmoeten we luitjes uit de buurt hier, die "myrtilles" aan het plukken zijn voor de taart en voor de jam. Het zij echt mensen van de streek, op het oog kerngezond, die ons zeggen dat je de vruchtjes goed moeten wassen of koken, want ze kunnen in de natuur besmet zijn geraakt door urine van vossen, waardoor mensen ziek kunnen worden.

Zo, en nu op zoek naar een leuk plekje voor de tent, daarna eten klaarmaken in de keuken van de refuge (wat hebben wij toch weer geluk!!).

Trouwens, vandaag is het steeds tussen de 12° en de 16°, het PERFECTE weer om te wandelen, soms een zonnetje geen regen. Nou, wat moet ik hier nog aan toevoegen ..... niets dus.

Wij hebben verder erg veel energie vandaag, want als één van ons voorstelt om 's-avonds nog een wandeling te maken, stemt de ander daar direct mee in. Zo ook vandaag, we gaan, na de tent opgezet te hebben, nog wandelen en dalen af naar het dorpje in het dal, bekijken het even en klimmen weer terug. Al met al weer 2 uur flink ertegenaan, we lopen (te?) hard.

We drinken in de refuge nog choco en wijn en praten uitgebreid met de huttenwaard en zijn vrouw. Zij spreekt natuurlijk goed Duits, maar tevens Engels. Ze leggen ons van alles uit over de bevolking hier, de dorpjes, folklore, culinaire weetjes enz. Het zijn erg bescheiden mensen.

Tussen Ronald en mij gaat het behoorlijk goed. We hadden vooral de eerste dagen veel discussies over vaak futiliteitjes, maar inmiddels hebben we een weg gevonden hoe met elkaar om te gaan, zonder dat we elkaar teveel in de weg zitten. En dat gaat dus goed, we lopen ongeveer hetzelfde, of eigenlijk nagenoeg gelijk, en vinden samen veel dezelfde dingen wel leuk, zoals de plek voor de tent, de natuur, enz.

Ik slaap inmiddels erg goed, non stop de hele nacht, en wordt meestal zo tegen zeven uur zelf al wakker.

Dag 8: le Bonhomme-refuge Tinfronce-lac Noir

800m stijgen, 600m dalen

Op weg naar ....... tja waarnaar toe? Dat is steeds een verrassing, we zijn erg flexibel en vinden dat alle twee erg leuk juist. Alleen het feit dat we geen gas meer hebben om te koken belemmert ons enigszins. We richten ons einddoel dan ook op een "refuge" of zoiets, waar we zelf mogen koken. We dalen eerst af naar Le Bonhomme, kopen brood (in totaal 3 gekocht vanmorgen), fruit, groente, worst, kaas.

Het is vandaag opnieuw niet erg warm, te koud voor de tijd van het jaar, 10°-14°, maar ideaal om te wandelen juist. Het is vandaag een relaxte loopdag en we komen al snel bij de refuge Tinfronce, waar we vragen of we de keuken mogen gebruiken, hetgeen bij hun niet kan. We lopen nog 1½ uur verder langs twee meren (Lac Blanc, Lac Noir) naar het huis van de natuurvrienden. Daar mogen we de keuken gebruiken, als we maar een consumptie bij ze gebruiken. We kunnen het tentje weer een eind verderop, bij een picknickplaats, opzetten.

We zijn om 16.00 uur ongeveer aanbeland in een plaatsje op ruim 900m hoogte, vlakbij Lac Noir. Net zoals gisteren heeft Jim weer kunnen regelen dat we bij een refuge mogen koken. Gisteren kostte ons dat € 1,30, vandaag moeten we een consumptie nemen. Die refuge van gisteren was van de Club Vosgien en die van vandaag van de vrienden van de natuur. Ikzelf was niet op de hoogte van het systeem van gîtes in Frankrijk.

Gistermorgen de camping van Ribeauvillé verlaten, 's-middags zijn we in Aubure aangekomen. Eerst hebben we naar een gastankje gezocht, we zijn hiervoor naar een camping gegaan. Helaas hebben wij het verkeerde gastanksysteem. Gelukkig was er een klein winkeltje waar we brood konden kopen. Saai stuk hè, dit laatste stuk van mij. Komt omdat ik gisteren niet heb geschreven. Het was toch weer een inspannende dag, want na het avondeten besloten Jim en ik nog een wandeling te maken, waarmee we weer bijna 2 uur zoet waren. We lopen wat af, dus geen tijd om te schrijven. Vanochtend bij het opstaan ontdekte ik mijn 1e teek die zat onderaan mijn rechterscheen. Jim heeft hem nu bij mij verwijderd.

Fysiek: het gaat redelijk tot goed, lichamelijk gezien. Toch niet al te veel last van muggen en teken .... daarover is al het e.e.a. geschreven.

De rugzak is zwaar, maar de laatste dagen hoeven we niet steeds zoveel water mee te zeulen. Het is nog wel steeds wat wennen met de heupen (bij mij dan), maar qua conditie doen we het beslist niet slecht. Natuurlijk zijn we wel steeds moe, maar we worden er niet chagrijnig van.

Al drie dagen loop ik om en om met slippers en met bergschoenen. Slippers hier op deze paden is erg vreemd, iedereen heeft bergschoenen, maar ik vind het tot op zekere hoogte wel fijn. De bergschoenen die ik nu nieuw bij me heb, die zijn niet zo heel comfortabel, maar ja, ik moet er wel mee door helaas.

Gewicht: het lijkt erop dat ik wat gewicht kwijtraak; kan haast niet, ik woog al amper 63,5 kilo. Ronald is ook wat kwijtgeraakt, want zijn heupband moesten we verstellen.

Natuurvrienden: in de refuge mogen we douchen en zitten we lekker met een bakkie koffie heerlijk bij te komen. Er logeren echte biologen, natuurliefhebbers, maar ook heel gewone wandelaars. Een ontspannen omgeving, ouderwetse inrichting, hetgeen de sfeer alleen maar ten goede komt. Slapen kost er € 8,00.

Dag 9: Gazon du Faing-Schlucht-Hohneck-Metzeral-Mittlach

650m stijgen, 1150m dalen

Eindelijk lig ik, pijn in mijn kuiten dat ik heb! We kwamen vanavond pas om half 10 aan op de camping van Mittlach. Het is nog een heel verhaal..... Maar goed, we kwamen dus rond half 6 meen ik aan in Mittlach, toen Jim op het idee kwam om naar de camping van Metzeral te lopen. Iets verder, maar makkelijker de volgende dag i.v.m. aansluiting met de trein naar Colmar. In Metzeral aangekomen blijkt er helemaal geen camping daar te zijn. Wij in een dip, nog geprobeerd bij een gîte, maar dat wilde niet lukken. Uiteindelijk zijn we maar weer teruggegaan naar Mittlach, wat 3 à 4 km is en dan naar de camping die weer 3 km van het dorp afligt. Bij elkaar hebben we dus zeker 10km extra gelopen terwijl we eigenlijk al zo moe waren.

Vannacht heb ik slecht geslapen en Jim ook zei hij. We stonden met ons tentje achter het natuurvriendenhuis waar we mochten koken en douchen. Het stormde afgelopen nacht best wel, d.w.z. harde wind, veel regen. Ik kon hiervan niet goed slapen. Ons tentje stond ook schuin.

Vanochtend gelijk een flinke klim van 350m omhoog naar Gazon du Faing. Een heel ander landschap dan tot nu toe daar. Heide, gras en een soort vetplanten. Het was daar erg koud en we rilden wat af. Tot overmaat van ramp hebben we daar een half uur omgelopen. Ik heb daar nog op de thermometer gekeken en het was 6°C. Van Gazon du Faing zijn we de hele tijd over een kam gelopen richting Col de la Schlucht. Erg mooi uitzicht vond ik, maar veel wind en koud. Het viel ons op daar hoeveel dagjesmensen er vandaag op pad waren en we hebben dan ook heel wat keren bonjour gezegd. Waar we ons op verkeken hadden was het feit dat het vandaag zondag is en de winkels dicht zijn. Zodoende hadden we geen mogelijkheid om brood in te slaan. Trouwens we zijn nog steeds op zoek naar ons systeem gastankje maar nog steeds niet gevonden.

Even in vogelvlucht: het was vooral een zware dag. Klimmen naar Faing (1300m), via Schlucht naar Hohneck (1362m) en dan afdalen naar Mittlach, via Metzeral weer naar Mittlach: 9.00 uur vertrokken, 21.30 uur aangekomen! We waren dus heel moe, echt heel moe.

Terug naar het begin. Vandaag 2x fout gelopen, waaronder gewoon een stom rondje bovenop de Faing. Dat heeft ons extra kilometers gebracht. En aan het einde van de dag nog even er zomaar 10km extra aan toegevoegd.

We hadden pech met de weg zoeken in de klim, een paar bordjes ontbraken. Daardoor verdwaalden we en dolen wat rond op een hoogvlakte, waar het zeker voor augustus, erg onaangenaam weer was, veel wind, lage temperatuur van 6°C, dus behoorlijke windchill.

Onze opstart was erg moeizaam na een rusteloze nacht, waarin storm en regen ons tentje teisterde. We liepen dan ook vermoeid de dag door, die ons overigens over een schitterende bergkam voerde. We genieten toch wel, ondanks vermoeidheid en kou. Vandaag is het zondag en we komen enorm veel dagjesmensen tegen, iets teveel naar onze zin.

Aan het einde van de dag, als we op weg zijn naar de camping Mittlach, kom ik met de idee om naar een andere plaats Metzeral te lopen, want dat leek om veel redenen makkelijker. Echter, in Metzeral aangekomen bleek er geen camping te zijn. Maar goed, na even flink gebaald te hebben en wat woorden heen en weer tussen ons, besluiten we hier wat te eten (allebei een overheerlijke pizza) en daarna toch weer de 7km terug te lopen naar Mittlach, waar wel een camping is. Eén geluk is daarbij dat we te eten hebben, een nadeel is uiteraard het vele vele lopen. Om half 10 komen we aan en in het donker moeten we de tent opzetten.

Overigens hebben we ons op deze zware dag ook wel weer laten verwennen; we zijn 2x uit eten geweest. Op de Schlucht patat met knakworst en 's-avonds pizza.

Dag 10: rustdag Colmar

Na een perfecte nachtrust, die we allebei hard nodig hadden, kunnen we brood kopen op de camping (weer een gelukkie) en gaan we op weg via Metzeral naar Colmar. Het wordt een relaxte dag. Lekker een uurtje treinen, dan rondkuieren in Colmar, wat boodschapjes doen, lunchen, gastankje gevonden (hoera!) en een terrasje pikken.

Colmar is een schitterend stadje, met veel oude vakwerkhuizen en zo. Er zijn veel toeristen hier. Maar zowel Ronald als ik zijn niet echt toeristen die graag steden aflopen. Dus kijken we nog even snel in het wijkje "Petite Venise" en gaan weer langzaam aan terug.

We zitten nu op het perron van het station van Colmar. We hebben helaas de trein gemist en moeten nu 45 min. wachten. In Colmar hebben we vooral wat boodschappen ingeslagen en we hebben het juiste gastankje kunnen bemachtigen. Colmar heeft een aantal leuke straatjes en pleintjes met vakwerkhuizen maar..... we hadden het eigenlijk al snel gezien, verwend dat we zijn door de plaatsjes zoals Ribeauvillé, Riquewihr en Andlau.

Vandaag de laatste 9 postkaarten gekocht en verzonden.

Nog even gechat met onze Belg Walter, een man die we eerder hadden ontmoet op de Koenigsstuhl en die eveneens a.d.h.v. het boekje de GR5 loopt. We zien hem regelmatig en kletsen dan effe bij. Hij loopt alleen, zijn vrouw houdt niet van klimmen, dus zien ze elkaar om de zoveel dagen om samen wat te doen.

Wij eten vanavond weer eens pasta, deze keer pasta uit de Elzas en dus geen instant-food. We koken daarbij een sausje met allerhande groente erin..... heerlijk, lekker vers, lekker knapperig. Soepje vooraf, een toetje na, koffie, afwassen en slapen maar.

Dag 11: Herrenberg-Markstein-Grand Ballon-Silberloch

950m stijgen, 550m dalen

Vandaag een perfecte dag. Alles lukt, we lopen geen meter om, we lopen sneller dan aangegeven in de boekjes, wat wil je nog meer. Het is weliswaar niet erg warm 9°-14°C, maar geen regen, af en toe zon, oftewel ideaal wandelweertje.

We klimmen direct al 700m, meteen na het wakker worden, maar gek genoeg gaat dat ons beiden heel makkelijk af. Na de lunch nog een hardnekkige blaar van Ronald behandeld, opgelopen tijdens het vele asfalt van de 2 dagen hiervoor. We beklimmen vervolgens de hoogste top van de Vogezen: Grand Ballon 1424m. We klimmen dus inderdaad een heleboel vandaag, maar we merken dat we al volledig geacclimatiseerd zijn om veel te klimmen en te dalen.

'S-Avonds eten we veel groente en zitten we op een picknickbankje met een uitstekend panorama.

Na het eten gaan we een plekje zoeken om te slapen. We kunnen of bij de ruïne, of midden in het bos, of bij de scouts. We lopen heel lang door inmiddels, tot zowat 9 uur 's-avonds weer, iets wat we nu ook wel gewend zijn.

Nou ja, uiteindelijk besluiten we om maar bij de scouts de tent op te zetten. Ronald vindt het wat eng, maar er blijkt niemand te zijn in het scoutingkamp, dus kunnen we gerust in de schemer de tent oprichten.

Zo, we hebben net lekker gegeten op een heuvel bij een bankje met o.a. een prachtig uitzicht op een kapel ter nagedachtenis aan de gesneuvelden in de 1e W.O. We hebben vandaag de Grand Ballon beklommen 1424m hoog. Vandaag veel geklommen maar het ging allemaal redelijk soepel. We zijn gelukkig niet verkeerd gelopen. We hebben vandaag een tijdje over een kam gelopen waar de paden wel erg modderig waren. Heb nu last van een blaar op mijn rechterhiel. Nu zijn we koffie aan het drinken en gaan we zoeken naar een geschikte slaapplaats.

Dag 12: ferme Molkenrain-Thann-Rossberg

1050m stijgen, 800m dalen

We zijn rond 16.00 uur aangekomen in een refuge vrij hoog in de heuvels rond 1140m (Rossberg). We mogen achter de refuge staan en douchen kost maar € 0,80. Gisteren hadden we toch nog wel moeite om een geschikte slaapplaats te vinden. Uiteindelijk vonden we pas een plek om 21.00 uur op een veldje van een padvindersclubje. Aanvankelijk wilde ik nog even verder zoeken omdat er op dat veldje al tenten van die padvinder stonden. Ze waren er niet, maar komen ze nog, vroeg ik mij af. Ik voelde mij een beetje een indringer. Uiteindelijk zijn ze niet gekomen. Ik denk dat ze er vooral in het weekend zullen zijn.

Doordat we gisteren zo lang doorliepen om een slaapplaats te zoeken hoefden we vandaag minder lang te lopen. We hebben vandaag wel veel moeten klimmen en dalen zodat het toch best nog wel pittig was. In Thann hebben we boodschappen gedaan voor vanavond en morgen. Nog 2 dagen lopen en we hebben ons doel bereikt: lopen van Schirmeck tot Belfort.

We klimmen in de ochtend slechts 200m om daarna oneindig lang af te dalen naar de grote plaats Thann.

Precies volgens plan kunnen we ons net voordat de winkels sluiten bevoorraden van fruit, groente, brood enz. We gaan na de lunch (lekker op een bankje in de stad) weer klimmen en eindigen na bijna 3 uur op de Rossberg, waar een hut van de skiclub is. We zijn blij dat we de klim vandaag al doen, feitelijk stond-ie op het program voor morgen.

In de hut worden we echt heel hartelijk ontvangen (Solo en Gigi) en nemen we koffie met myrtilles-taart. Inmiddels regent het en moeten we de tent nog opzetten. Ook hier mogen we gebruik maken van de keuken. Je kan in de hut slapen voor € 7,00, maar leden van de skiclub betalen slechts € 2,00.

Dag 13: Lac des Perches-Ballon d'Alsace-Plain Gentiane

550m stijgen, 550m dalen

We zitten te lunchen op een stukje weide midden in de bossen richting Ballon d'Alsace. We lopen nog een uur of 3 vandaag en dan is het weer fini. Althans, dat hopen we want we moeten natuurlijk nog een slaapplaats zoeken. We zijn alletwee een beetje moe en ik denk omdat we nog 2 dagen moeten lopen de moeheid meer naar boven komt met het einde in zicht.

Gek genoeg verdwalen we weer 's-ochtends na vertrek uit de skihut. Slechts een klein stukje van misschien een paar 100m, maar de markering was deze keer echt de schuldige. Al met al weten we de GR5-bordjes weer snel op te pakken en lopen we gestaag door, bovenlangs een schitterend meer (overblijfsel uit de ijstijd) en wordt het flink klimmen geblazen naar de Ballon d'Alsace 1247m.

Afgelopen nacht sliepen we nog op 1140 m, een record van deze vakantie en al klimmend en dalend lopen we tot 17.00 uur, wanneer we een refuge van de natuurvrienden bereiken. We mogen daar koken, douchen enz., als we maar wederom een kleine donatie geven aan de "natuur". Ondertussen hebben we al een slaapplaats gevonden, een wonderschoon plekje voor de tent op 1030m, waarschijnlijk de mooiste plek van de vakantie. Overigens hadden we nog geluk met brood, want we hadden er te weinig van, maar geluk als we altijd hebben kunnen we 's-ochtends in de skiclub nog fabrieksbrood kopen.

Eerst effe douchen bij de natuurvriendjes, soep maken, maaltijdjes bereiden en wegwezen. We eten allebei een Diner-for-two-maaltijd met de nodige aanvulling en het valt erg snel diep in onze lege magen. Als we weggaan vergeet ik nog mijn bergschoenen.

We hebben inmiddels het mooiste kampplekje van deze 14 dagen ingericht en omdat het koud is gaan we al om een uur of 9 in de slaapzak. Ronald moet er, zoals gewoonlijk, iedere nacht even uit om te plassen.

Dag 14: Giromagny-Evette Salbert-Belfort

100m stijgen, 750m dalen

Ikzelf slaap als een os en ontwaak dan ook helemaal uitgerust. We genieten nog na van deze schitterende plek, terwijl de zon ons langzaam verwarmt en er zich een prachtig schouwspel ontvouwt van sliertbewolking.

Het wordt vandaag onze laatste loopdag, een schitterende dag. Het weer is perfect, zonnig, warm maar niet al te heet, zalig gewoon. Onze laatste dag lopen we via Giromagny, waar we heerlijk knapperig brood kunnen kopen plus onze avondmaaltijd alvast kunnen voorzien, naar Evette-Salbert, voornamelijk afdalen. Al met al geen zware dag dus.

We zitten nu op de bus te wachten in Valdoie richting Belfort. We hadden op ons eindpunt Evette-Salbert een camping verwacht (stond in "het boekje") maar konden hem niet vinden, ook mensen uit de omgeving wisten van geen camping. We zijn vandaag met wandelen de Vogezen verlaten. Plaatsen met Duitse namen hielden op en de sfeer in de dorpjes is nu ook anders. Meestal wat rommeliger. Vandaag heerlijk weer, lekker zonnetje. We wilden nog eigenlijk over het asfalt naar Belfort lopen, maar nemen nu dus de bus omdat de asfaltweg saai en gevaarlijk is, bovendien niet te harden met die zon. In Belfort hopen we nu dus wel een camping te vinden.

Geen zware dag...... nou, aan het einde van de laatste dag blijken we toch wel moe te zijn. We lopen veel over asfalt te zoeken naar een camping die dus helemaal niet bestaat. We lopen weer erg veel en nemen zelfs de bus om in centrum Belfort te geraken. Om half zes staan we op de camping: het is nu "fini".

Op deze camping is de sfeer heel anders dan we eigenlijk 2 weken lang gewend waren. Hier zegt men elkaar niet of nauwelijks goedendag en een praatje maken is er al helemaal niet bij. Het is blijkbaar ander publiek op dit soort campings t.o.v. de kleine dorpjes in de Vogezen.

We hebben al een beetje indruk van de stad Belfort, die je kan bestempelen als een echte Franse stad, lekker druk, warme sfeer, heel anders dan Colmar bijvoorbeeld, dat ongeveer evengroot is.

Dag 15: naar huis

Opruimen, rugzakken herindelen, nog even door Belfort heenlopen en naar huis. Het is nu zaterdag 8 uur 's-morgens. We hebben net ontbeten. We hebben de nacht trouwens doorgebracht op een camping in Belfort. We zijn naar een Office du Tourisme gegaan en hebben gevraagd of er een camping was en waar in Belfort. Uiteindelijk hebben we vanaf het Office du Tourisme naar de camping 2 km moeten lopen. De camping waar we nu zijn is een 3-sterren camping en is hartstikke nieuw. Mooi sanitairblok, overal verlichting, bankjes waaraan je kan eten. Redelijk veel comfort dus, alleen ons kan dat niet echt boeien. Er hangt op deze camping totaal geen sfeer. Wanneer je iemand groet dan kijken ze je raar aan. Heel vreemd hier. Veel kampeerders hebben de camping inmiddels als verlaten.

Het zit erop. We gaan naar huis!

Op de camping zien we zowat iedereen hun boeltje pakken en het terrein verlaten, hoogstwaarschijnlijk omdat het zaterdag is.

De rugzakken vullen zich nu gemakkelijk, omdat we nu geen eten bij ons hebben. Dat verandert als we in de stad Belfort de nodige boodschappen doen en onszelf in de trein voorzien van lunch en diner. We kopen veel brood, paté, kaas, fruit, marsreepjes, plus nog iets van gebak.

De stad Belfort is niet echt de moeite waard om te bezoeken, vind ik. We lopen dan ook wat doelloos rond en vinden uiteindelijk snel onze weg naar het station waar rond 13.00 uur de trein vertrekt. Met overstap in Mulhouse en Brussel moeten we vanavond laat in Holland aankomen.

Uiteindelijk sta ik rond 22.30 uur in huis.

Op dit moment zit ik achter mijn computertje mijn laatste belevenissen v.d. vakantie in de Vogezen te verwerken. Jim en ik hebben gisteren om 10 uur de camping in Belfort verlaten om nog wat in Belfort rond te lopen en om boodschappen te halen voor de lunch en het avondeten voor in de trein. Gelukkig was er ook in Belfort een monoprix (supermarkt /warenhuisketen) waar we alles in 1 keer konden kopen. Verwend als we inmiddels al waren kon Belfort ons niet boeien, volgens ons had Belfort maar weinig historie en vonden wij het fort alhier ook niet echt interessant. Misschien over 100 jaar zei ik nog tegen Jim, maar daar wilde hij niet op wachten. Op een bankje op een pleintje dicht tegen de zogenaamde oude stad hebben we voor de laatste keer van onze reis zelf koffie gezet met ons gasbrandertje met onze laatste koffie en heel toevallig met mijn laatste zoetjes. Op een gegeven moment zijn we rustig naar het station gewandeld en hebben de trein gepakt richting Brussel. In de trein kwamen we een Amerikaans gezin tegen van vader en moeder rond de 60 en zoon van 31. Ze kwamen uit Seattle en maakten een rondreis door Europa. Vooral moeders zat om een praatje verlegen omdat ze sinds haar verblijf in Europa (ze was eerst in Zwitserland geweest) nog met niemand had kunnen praten omdat niemand engels praatte. Wat ik van dat gesprek heb opgestoken is dat een tuin in Engeland garden genoemd wordt en in Amerika yard. Wanneer een Amerikaan slechts een klein stukje tuin reserveert voor bijv. bloemen dan noem je dat flowergarden. Een ander verschil is met het begrip vakantie, in Engeland noem je dat holiday en in Amerika vacation. Ga je in Amerika een paar daagjes weg dan noem je dat wel holiday. Uiteindelijk hebben we nog heel wat gekletst met hen en ging de reis lekker snel voorbij. Op mijn trekking van verleden jaar was ik 4 kilo afgevallen en ik was benieuwd gisteravond hoeveel ik nu zou zijn afgevallen omdat deze trekking langer duurde en zwaarder was. Ik kon mijn eigen weegschaal haast niet geloven......2 kilo aangekomen. Kortom we hebben heel goed gegeten!

naar het fotoalbum