Vogezen, Frankrijk

[reisverslag] [fotoalbum]

Karakter van de reis

Van 7 augustus tot en met 21 augustus hebben Ronald de Wijk en Jim van den Berg een wandeltrektocht gemaakt in de Vogezen. Zij hebben de route van de GR5 tussen Schirmeck en Belfort nagenoeg helemaal volgemaakt. Daarbij is gebruik gemaakt van de topo-guide van de FFRP, de "Crête des Vosges" plus voor een klein gebied van de topografische kaart 3718OT.

Hieronder hun letterlijke dagboek, zoals opgeschreven in die periode van 15 dagen.

7 augustus 1999

1 uur lopen vanaf Schirmeck, 250m stijgen

We zitten nu in de trein die van Brussel naar Straatsburg gaat en ik zit helemaal alleen, Jim is plassen. Volgens mij heb ik een goede keuze gemaakt m.b.t. het beladen van mijn rugzak, want de zwaarte valt erg mee. We hebben vandaag nog een diskman in de trein gevonden en die afgegeven bij Gevonden Voorwerpen. Eerlijk is eerlijk, ik heb getwijfeld of ik het nu wel af zou geven.

Nou Ronald, nu ik even. Terwijl ik dit schrijf komen we aan in Luxemburg. De reis verloopt heel voorspoedig, het gaat best snel. We begonnen vanmorgen met regen in Rotterdam; na vele weken schitterend zomerweer precies regen als wij vertrekken. Maar nu klaart het op, ik ben benieuwd hoe het weer zich houdt deze komende twee weken.

Tenslotte nog iets over de rugzak: ik heb alles heel precies uitgekiend en gelukkig past alles er precies in. Ik hoef er dan ook niets aan te hangen. En een voordeel is dat onze rugzakken in de loop van de tijd steeds lichter worden, omdat het eten dat we nu bij ons hebben steeds minder zal worden.

Oei, we zijn nu al zowat 2 dagen verder en dagboekje nog niet bijgewerkt. Nou, even in vogelvlucht: we hebben 's-avonds met Fransen gegeten, heel laat tent opgezet, 's-nachts wakker geworden van behoorlijk onweer en veel regen, 's-morgens weggegaan zonder regen, cascade gezien, voeten ingetapet, water gehaald, ideaal geluncht, toch een keertje een beetje fout gelopen, langs een kerk gelopen waar een koor in de openlucht zong én prachtig weer gehad.

Terug naar de Fransen. Wij wilden een plekje zoeken voor de tent plus watervoorraad aanvullen. Lopen we richting een abri, waar het druk is met Fransen, kunnen we water vragen. Als we ze tegemoettreden, wordt er al van ver geroepen "hier is gratis bier" en "daar komt het Japanse leger". Ze lopen ons al tegemoet en terwijl we om water vragen, heel bescheiden, wordt er al met flessen "eau-de-vie" gezwaaid, waarvan we prompt dan ook een glaasje krijgen aangeboden. Nee, roepen we nog, heeft u water. Nou, al met al blijken dit dus toffe lui te zijn, die zelf afkomstig zijn uit de streek, echte Elzassers. Ze spreken ook vloeiend Duits. Ze zijn bijzonder aardig en heel oprecht bieden ze ons herhaaldelijk aan om bij hun barbecue aan te schuiven. Na een aantal keertjes weigeren geven we toe aan de verleiding. We krijgen wijn en mogen aanschuiven aan tafel (in de abri). Ondertussen praten we heel veel, heel druk, vooral met Jean-Louis. Het Frans spreken gaat me die avond wel goed af, ook wordt veel Duits gesproken. Al met al is het uitermate gezellig, daardoor zetten we de tent veel te laat op. Het lukt met moeite in het halfduister met onze halfdronken koppen. We krijgen nog een lekker bakkie koffie met een plakkie cake en moe van het praten duiken we dan eindelijk het nest in. We slapen tegen twaalven en worden nog goed wakker van het slechte weer.

dag 2: Struthof-Hohwald-Welschbruchbos

800m stijgen, 600m dalen

Mijn eerst nacht in de Vogezen was een nacht met onweer en regen. We hadden in het donker in het schijnsel van een personenauto ijlings onze tent opgezet. Hier en daar wat geklooid met opzetten van de tent, dus was ik blij dat we het 's-ochtends droog gehouden hadden.

Voordat we onze tent opzetten zijn we gastvrij onthaald door een familie met vrienden die we om water vroegen. Er was een baby geboren in de familie en ze boden ons aan de barbecue en geven ons ook veel drank. Leuke avond. Vanochtend de tent in de regen moeten afbreken, maar we hadden geluk dat er vlakbij een huisje was waar we onze spullen alvast konden neerzetten.

Vandaag mooi weer gehad en lekker gelopen. Ons contact verloopt tot nu toe gelukkig ook goed!

Dag 3: Couvent Sainte Odile-Barr-Andlau-Gruckert

500m stijgen, 700m dalen

Na een behoorlijk inspannende dag zijn we nu op een soort van pension beland waar ze een veldje hebben waar we met de tent staan. We zijn de enige tent hier en we kunnen ook gebruik maken van de douche à € 2,00 per persoon.

Iedere middag hebben we extra water nodig voor het avondeten, koffie, afwas, ontbijt. Dit betekent een aanzienlijke verzwaring van de lasten en dat drukte bij ons de stemming. Er zijn irritaties over en weer geweest. We hebben deze uitgesproken en weer uitgepraat. Het is wel duidelijk dat we echt balen van dat water (extra).

Wat mij betreft tot nu toe opvalt aan de Vogezen is dat het s-nachts altijd onweert. 'S-Morgens hangt er dan een soort van nevel wat mooi is om te zien. Als je door de bossen hier loopt zie je ook dat het altijd veel regent. De paden zijn nattig, veel keien helemaal begroeid met mos (bomen ook). Ikzelf vind het heel mooi dat alles zo groen is.

Wat ik tot nu toe leuk vind aan deze reis is het onbekende. We weten niet waar we de volgende nacht zullen slapen en hoe de omstandigheden zijn. Vanavond ook: we waren op zoek naar een slaapplek en konden die niet vinden. Balen, want we hadden al dat water bij ons. We waren een helling aan het beklimmen en geen slaapplek. We komen boven na die beklimming en wat treffen we aan, een waanzinnig mooie slaapplek. We moesten nog wel even vragen of we konden staan maar we hebben weer een mooi plekkie gevonden.

het vervolg van het dagboek van de Vogezen