Τουρκοκρατία

Στην περίοδο της οθωμανικής Αυτοκρατορίας που άρχισε με την πτώση του Βυζαντίου το 1453 μ.Χ. η Οδομαντική χώρα (ονομασία της περιοχής κατά τον Ηρόδοτο) και το χωριό μας, κατοικήθηκαν και διοικήθηκαν από Τούρκους που αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν το 1913, όταν ηττήθηκαν από τα Ελληνικά στρατεύματα. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, κάποια χωράφια και οικόπεδα είχαν περάσει σε χέρια Οθωμανών. Πολλές τοποθεσίες φέρουν ακόμη και σήμερα Τουρκικά ονόματα, όπως Ατσιίρ ή Χάτσιαρ, Μπέη Ιτσίρ, Σαίτκα (τοποθεσία που ήταν τα χωράφια του Σαίτ Καπμέρ Μπέη), Καράκουμ κλπ. Άλλες ονομασίες υπήρχαν και υπάρχουν και σήμερα, όπως Κοτζιάμπαρα, Μπριστίκα, Ντιμαντίικα, Αντάμκα (περιοχή όπου υπήρχαν και τα χωράφια του Αδάμου), Καλόγερος, Άνω και Κάτω βάλτος, Καψίδα, Παλαιά Αμπέλια. Η έδρα της Τουρκικής διοίκησης της περιοχής, ήταν στο Δεμίρ Ισάρ (Σιδηρόκαστρο), ενώ στο χωριό μας υπήρχε διορισμένος Τούρκος Πρόεδρος (Μουχτάρ).

Οι πληροφορίες που υπάρχουν προέρχονται από ηλικιωμένους Γεφυρουδιώτες που άλλοι απ' αυτούς έχουν αποδημήσει στην αιωνιότητα κι άλλοι ζουν και κατοικούν στο Γεφυρούδι. Σύμφωνα λοιπόν με τις μαρτυρίες των Γεφυρουδιωτών, ο ντόπιος πληθυσμός κατοικούσε στο χωριό από τις αρχές του 19ου αιώνα - έως εκεί έφτανε η μνήμη των μαρτύρων - και είχε μόνιμη κατοικία στο Γεφυρούδι, πολλές φορές όμως μετακινούνταν προς τις περιοχές της Σερβίας και της Βουλγαρίας, που κι αυτές τελούσαν υπό Τουρκική Διοίκηση. Άλλες φορές η μετακίνηση γινόταν για ανεύρεση καλύτερης τύχης και συμπλήρωση εισοδήματος και άλλες φορές αναγκαστικά (ντουρντουβάκια). Με την χάραξη των συνόρων το 1913, πολλοί Γερυρουδιώτες έμειναν για πάντα στις περιοχές Μπλακόεβγκραντ, Σαντάνσκι και Πετριτσίου της Βουλγαρίας. Το 1916 αρκετές οικογένειες Σαρακατσαναίων εγκαταστάθηκαν στο Γεφυρούδι, ενώ πολύ περισσότερες οικογένειες Θρακιωτών, έκαναν το ίδιο το 1922-1924. Έτσι, ο πληθυσμός του χωριού μεγάλωσε. Τα πρώτα χρόνια μετά το 1916 και μετά το 1922-24, η συνύπαρξη του ντόπιου πληθυσμού (65%) από την μια και του Θρακιώτικου και Σαρακατσάνικου (35%) από την άλλη, πέρασε αρκετές δυσκολίες, όπως συμβαίνει συνήθως στις μετακινήσεις πληθυσμών. Όμως σιγά-σιγά και κυρίως μετά το 1960, οι αντιθέσεις άρχισαν να αμβλύνονται και όλοι μαζί αργά αλλά σταθερά, προχωρούσαν και προχωρούν ενωτικά και αναπτυξιακά. Αγροτικός ο πληθυσμός του Γεφυρουδίου, με κύριες καλλιέργειες το βαμβάκι (πεταχτό), το καλαμπόκι, το σιτάρι, το κριθάρι, το σουσάμι και αργότερα τα φιστίκια και τα ζαχαρότευτλα. Η συλλογή του βαμβακιού γινόταν με τα χέρια, όπως και το θέρισμα των σιτηρών που για αρκετό καιρό παρέμειναν στο χωράφι (σε θημωνιές ή στάβες) και κατόπιν με τα κάρα μεταφέρονταν τα δεμάτια στους χώρους αλωνισμού, όπου οι "πατόζες" ξεχώριζαν τον καρπό και τ' άχυρα. Γνωστοί πατοζιέρηδες αναφέρονται οι Κούλελης (Τιάνκας) και Δομτζίδης από το Γεφυρούδι, όπως και οι Χατζηπανταζής (ντράϊβερ) και Γιαννίκος από την Σκοτούσσα.