Ψυχαγωγία

Η ψυχαγωγία των Γεφυρουδιωτών εξαντλούνταν στα ΚΑΦΕΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ του χωριού, όπως ήταν "Η ΠΡΟΟΔΟΣ", του κ. Θωμά Σοκόλη, η "ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ" του κ. Δ. Ταουσάνη, τα καφενεία Τζαμπάζη, Τόσιου, Χρυσανθόπουλου, Ματθαίου, Αλτιντζή και το "Φαληράκι" στη Σιδηροδρομική στάση, όταν τα απογεύματα των αργιών υπήρχε η νυμφοβόλτα. Οι κοπέλες του Γεφυρουδίου ξεπόρτιζαν, όταν πήγαιναν στη βρύση για νερό, συνήθως στη βρύση Δομτζίδη, γεμίζοντας και αδειάζοντας πολλές φορές τη στάμνα, μήπως και περάσει ο καλός τους. Το ίδιο συνέβαινε και στο πηγάδι Βαλιούγα.
Ο κινηματογράφος άρχισε να μπαίνει στη ζωή των Γεφυρουδιωτών από το 1960 και μετά.. Κινηματογράφος θερινός, με αντίσκηνο. Ως κινηματογραφιστές της εποχής αναφέρονται ο "ΗΛΙΟΣ" Καλών Δένδρων και "ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ" Δημητριτσίου. Χώροι προβολής ταινιών ήταν η αυλή του κυρ- Άγγελου Ματθαίου και το ύψωμα Κούλελη Χρυσάφη. Στην περίοδο της χούντας ως χώρος προβολής ταινιών χρησιμοποιούνταν ο πίσω τοίχος του παλαιού κοινοτικού καταστήματος και την ευθύνη της προβολής είχαν στρατιώτες του συντάγματος Σιδηροκάστρου. Η είσοδος ήταν ελεύθερη, ήταν ο γνωστός "τσάμπα σινεμά ".

Διαδικασίες έναρξης παιχνιδιών

Το Α ΡΙ ΡΟ ΣΤΡΑΒΑ ήταν μία από τις διαδικασίες έναρξης του παιχνιδιού. Οι αρχηγοί των ομάδων στέκονταν  ο ένας απέναντι στον άλλον σε μία απόσταση περίπου 10 μ. σαν μονομάχοι. Ξεκινούσε ο ένας προς την κατεύθυνση του άλλου βάζοντας την φτέρνα του ενός ποδιού να ακουμπάει στην μύτη του άλλου ποδιού του, εναλλάξ 4 φορές, λέγοντας, στην 1η εναλλαγή Α, στην 2η ΡΙ, στην 3η ΡΟ και στην 4η ΣΤΡΑΒΑ, γιατί είχε το δικαίωμα αν ήθελε, να τοποθετήσει το ένα του πόδι κάθετα στην μύτη του άλλου του ποδιού, στραβά δηλαδή και σταματούσε εκεί. Τότε άρχισε την ίδια διαδικασία ο άλλος αρχηγός προς την κατεύθυνση του 1ου κ.ο.κ. ώσπου στη φάση που θα συναντηθούν οι πατημασιές τους, αυτός που θα πατήσει το πόδι του άλλου κερδίζει και η ομάδα του αρχίζει το παιχνίδι από πλεονεκτική θέση.

Άλλες συνηθισμένες διαδικασίες έναρξης παιχνιδιών ήταν:

1. Ενι μένι, ντουντου μένι, κριαρόμ κατσακόμ, πίφ τα λιβάντα πίφ

2. Κου μπα νιά - Βοηθός

3. Ενα αυτοκινητάκι τρέχει τρέχει και πού να σταματήσει;

4. Το στρίψιμο ή κορόνα γράμμα.

5. Το τσιόπ

Παιχνίδια για νήπια

Ο Λαγός

Η μάνα του παιδιού παριστάνοντας οτι περπατάει, με το δείκτη και το μεσαίο δάκτυλο, προχωρούσε από τα πόδια του μωρού προς το κεφαλάκι του, ενώ συγχρόνως το χάιδευε, λέγοντας τους πιο κάτω στίχους, αφού τους προσάρμοζε στο όνομα του παιδιού.

Πάει ο λαγός να πιει νιρό

απ' της Ρούλας του λιμό

Γίτου γίτου γίτου.

Με το τέλος της απαγγελίας, η μάνα αιφνιδίαζε το παιδί με το γαργάλημα στο λαιμό, ενώ η χαρά του παιδιού την υποχρέωνε σε πολλές επαναλήψεις.

Ικκλησάκι

Η μάνα, η γιαγιά, ακουμπούσε το δάχτυλό της στο μέτωπο του νηπίου και το κινούσε χαΐδευτικά γύρω στο πρόσωπο λέγοντας

Έχου ένα ικκλησάκι

Στη συνέχεια χάιδευε με την σειρά τα μάτια, το στόμα και την μύτη, λέγοντας αντίστοιχα και έναν στίχο

Που έχει δυό παραθυράκια

που έχει δυο πορτούλες

κι έχει μια καμπανούλα

που κάνει ντιν νταν, ντιν νταν, ντιν νταν

Το παιχνίδι  τελείωνε με έναν ευχάριστο αιφνιδιασμό του νηπίου, αφού η μάνα έπιανε ελαφρά τη μυτούλα του και την κινούσε πέρα-δώθε λέγοντας τον τελευταίο στίχο.

Παιχνίδια για μεγαλύτερα παιδιά

Τα παιχνίδια που παιζόταν τότε, ήταν:

Κουτσό, λευκό κρεμμύδι, μονότερμα, ποδόσφαιρο, μήλα, τζαμί, λάστιχο, μακριά γαϊδάρα κ.α.

Τα παιχνίδια αυτά παίζονταν σε διάφορα μέρη όπως το χάτσιαρ, το γκιρένι, το φαλιράκι, το γηπεδάκι, τις αυλές του σχολείου και της εκκλησίας, το ύψωμα της Γκουγκουβίτσας, την αλάνα πίσω από το σπίτι της Παραμάγκας, την αλάνα που ήταν το πηγάδι του Βαλιούγα, το ύψωμα όπου είναι σήμερα ο φούρνος του Κούλελη, το γήπεδο πίσω από την παλαιά Κοινότητα και την καψίδα.

Τα φτωχά εκείνα χρόνια, για κοντό παντελονάκι τα παιδιά φορούσαν μαύρα βρακιά από καμπότ, γυρνούσαν ξυπόλυτα και σκουπίζανε την μύξα στο μανίκι.

Γεώργιος Μυγδάλης